istemiyorum,istemiyorum,istemiyorum!!!

Görsel çok güzel değil mi???İki çocuk sarmaş dolaş biri kız diğeri erkek.
Ama yoookkk!!!kanmam ben böyle güzel tablolara,resimlere....
Konu şöyle ki bugün kociş benimle ciddi bir konu hakkında konuşmak istediğini söyledi.Bende gayet güzel bir şekilde söyle hayatım diye oturdum karşısına...
Bak hayatım Ada artık 4 buçuk yaşında bu sene okula başlıcak ikinci çocuğun zamanı gelmedi mi sence??
O an şoka girdim ve dinlemeye devam ediyorum.
Pedogoglar,uzmanlar diyor ki arayı açmamak lazım maksimum 5 sene olmalı kardeşler arasında.
Hoop ne kardeşi yaaa,oluyorum ben birden.Ve devam ediyor
Bu sene 3 hafta tatil yaptık,sağlığımız keyfimiz yerinde yavaş yavaş ikinci çocuk hazırlıklarına başlamalıyız tatlım diyor benim kocam.
Ama karşısında sükunetle onu anlayışlı bi biçimde dinlemeye çalışan ben bir hışımla kalkıyorum ve derhal evden çıkmasını ve asla böyle birşey olmayacağını gayet yükses bir sesle söylüyor ve kendimi odama kitleyip salya sümük ağlamaya başlıyorum...

Sonuç olarak kocayla küstüm ve barışmayı düşünmüyorum uzun bir süre..
Ben yapamam bakamam bir bebek daha.Neden kimse bu konuda bana anlayış gösterip haklısın demiyo???
Çocuk doğurmak için mi evlendim ben ya??Evlilik bumu yani?
O uzmalara sesleniyorum çok biliyosanız siz doğurun kardeşim noluo öle milletin aklını çelmeler felan alla alla yaa..
Bakabilen doğursun ama ben bakamam.
Nemi eksiğim var benim
Kocaman bir SABIRRR !!!!
çocuğu kardeşsiz bırakma yazık olur felan diyenlerede selam olsun..
Hiçbişi olmaz valla.
O kadar sinirliyim ki ne yazdım okumadan yayınlıyorum.
İçimi dökmeliydim, azcık rahatladım zira patlamak üzereydim...

genç anne olmak...

acaba avantaj mı dezavantaj mı??
bu soruyu çok sordum kendime.Ama bir türlü cevabını bulamadım.
Bazan avantaj ama çoğunlukla dejavantaj oldu benim için.
İtiraf etmeliyim ki hayatımı çok zorladı hemde çookk..
Aslında ben biliyordum böyle olacağımı.Özümde ve burcumun özelliğide olan çok sabırsız tez canlı bi kişiliğim var.
İnsanın hayatı tamamen çocuğuna bağlı oluyor.Her anlamda ama.Ve bu bağlılık zaman içinde sıkmaya başlıo.
Hele havalar böyle soğumaya başladı mı travmalarda başlıyo.
haliyle eve mahkum oluyorum.sürekli eteklerimde anne anne diye dolaşan küçük bir atom karınca:)))Herşeyi kendisi yapmak isteyen,istediği olmadığı zaman hiç susmadan ağlayan,yemek saatlerinde beni de sinirden ağlatan,günde 5-6 kez kıyafet değişen minik bir kızım var işte.
Düşünüyorum da bende küçüğüm daha,beraber büyüyoruz kızımla,beraber paylaşıyoruz günün her anını,beraber yaşıyoruz bu hayatı.
En güzeli de belkide şu hayatta beni en çok onun sevmesi.
Anneden fazla kim sevilir ki şu hayatta.
Anneden başka kim ağlar ki canı yana yana.

böyle bi yazı oldu işte.....